อันความตายนี้ แขวนคอทุกบาดย่าง  ไผกะแขวนอ้อนต้อนเสมอด้ามดั่งกัน

ผญาธรรมบทนี้ เตือนใจอย่างตรงไปตรงมา—ไม่มีใครเลี่ยงได้

อันความตายนี้ แขวนคอทุกบาดย่าง
ไผกะแขวนอ้อนต้อนเสมอด้ามดั่งกัน
(ความตายติดตามทุกก้าว ทุกคนเสมอเหมือนกันหมด)

ความตาย
ไม่ใช่เรื่องไกล
ไม่ใช่เรื่องของคนอื่น
แต่เดินตามเราอยู่ทุกย่างก้าว
ไม่เลือกวัย
ไม่เลือกฐานะ
ไม่เลือกความเก่ง ความดี หรือความสำเร็จใด ๆ

ผญาบทนี้
จึงชวนให้เราฝึก มรณสติ
ระลึกถึงความตาย
ไม่ใช่เพื่อให้หดหู่
แต่เพื่อ ไม่ประมาท

เมื่อรู้ว่า
ชีวิตมีความตายเป็นที่สุดรอบ
ความโลภก็เบาลง
ความโกรธก็อ่อนแรง
ความหลงก็ถูกทักท้วง
เพราะอะไร ๆ ที่เรายึดไว้แน่น
สุดท้าย…ก็เอาไปไม่ได้

เรามามือเปล่า
และจะไปมือเปล่า
ระหว่างทาง
จะมัวขวนขวายสะสมอะไรนักหนา
ในเมื่อทุกสิ่งล้วนแตกสลายไปตามกาล

สิ่งที่พาเราเป็นทุกข์
ไม่ใช่ความตาย
แต่คือ การยึดมั่นถือมั่น
ว่าเป็นตัวกู ของกู
ทั้งที่ทุกอย่างกำลังไหลไปสู่ความดับ

ผญานี้
จึงถามเราอย่างอ่อนโยนแต่จริงจังว่า
ในเมื่อความตายแขวนคออยู่ทุกก้าว
เราจะใช้ชีวิตแบบไหน

จะปล่อยวันคืนให้ไหลผ่าน
ว่ายวนอยู่ในทะเลเพลิงของตัณหา
รอความตายไปวัน ๆ

หรือจะหันกลับมา
ขวนขวายสิ่งที่คุ้มค่ากว่า
คือการรู้ทุกข์
เห็นเหตุแห่งทุกข์
และดับเหตุแห่งทุกข์ให้ได้ในชีวิตนี้

เพราะการเกิด แก่ เจ็บ ตาย
เป็นเรื่องธรรมดา
แต่การ พ้นทุกข์
ไม่ใช่ของธรรมดา
ต้องอาศัยความเพียร
สติ
และปัญญา

หากมีชีวิตอยู่
อย่างผู้รู้แจ้งทุกข์
อยู่เหนือสุขเหนือทุกข์
ไม่ถูกโลกพัดพา
ไม่ดีกว่าหรือ

ผญาธรรมบทนี้
ไม่ได้เร่งให้กลัวตาย
แต่เร่งให้ ตื่น
ตื่นจากความหลง
ตื่นจากการผัดวันประกันพรุ่ง

เพราะความตาย
ไม่ได้รอเรา
แต่ธรรมะ
ยังรอให้เราเดินเข้าไปหาเสมอ

ด้วยความรู้สึกตัว 🌱