สี่คนหาม สามคนแห่ ผู้หนึ่งนั่งแคร่ สองคนพาไป

ผญาธรรมบทนี้ มองชีวิตทั้งชีวิต…ในภาพเดียว

สี่คนหาม สามคนแห่
ผู้หนึ่งนั่งแคร่ สองคนพาไป
(สี่คนหาม สามคนแห่ ผู้หนึ่งนั่งแคร่ สองคนพาไป)

ภาพนี้
ไม่ใช่แค่ภาพขบวน
แต่คือ ภาพชีวิตของทุกคน

สี่คนหาม
คือธรรมชาติที่ไม่มีใครปฏิเสธได้
อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
หรือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย
แบกร่างกายนี้ไปทุกย่างก้าว
ไม่ถามความสมัครใจ
ไม่เลือกเวลา

สามคนแห่
คือโลกที่รายล้อม
เสียง ชื่อ บทบาท หน้าที่
เหตุการณ์ที่พาใจให้เพลิดเพลิน
ให้หลงคิดว่าเราควบคุมชีวิตได้
ทั้งที่จริง…เราแค่ถูกแห่ไปตามจังหวะโลก

ผู้หนึ่งนั่งแคร่
คือ จิต
ธาตุรู้
นั่งนิ่งอยู่กลางขบวน
เฝ้าดูทุกอย่างผ่านเข้ามา
โดยไม่พูด ไม่ขยับ
ไม่เลือกข้าง

และที่สำคัญที่สุดคือ
สองคนพาไป

สองคนนั้นคือ
บุญ และ บาป
กุศล และ อกุศล

ไม่ได้ถามว่าเราอยากไปทางไหน
แต่ถามว่า
เราเคยทำอะไรไว้มากกว่า

กรรม
คือผู้จับแคร่
พาไปตามแรงที่เราสร้างเอง
ไม่มีใครผลัก
ไม่มีใครกลั่นแกล้ง
ไม่มีใครตัดสิน
นอกจากการกระทำของเราเอง

ผญาธรรมบทนี้
ไม่ได้สอนให้กลัวกรรม
แต่สอนให้ ตื่นจากความประมาท

เพราะในขณะที่
ร่างกายถูกหาม
โลกกำลังแห่
กรรมกำลังพาไป

จิตยังมีโอกาส
จะ รู้
จะ วาง
จะ ไม่ถูกลากไป

หากจิตรู้เท่าทัน
ไม่หลงบุญ
ไม่กลัวบาป
ไม่เมาโลก
ไม่หนีทุกข์

จิตนั้น
จะไม่ใช่เพียงผู้นั่งแคร่
แต่เป็นผู้ หลุดจากขบวน
แม้ร่างยังอยู่ในทางเดิม

ชีวิตเราทุกคน
กำลังถูกหาม ถูกแห่ และถูกพาไปอยู่แล้ว

คำถามมีเพียงว่า
วันนี้…
จิตของเรา รู้ตัวหรือยัง

ด้วยความรู้สึกตัว 🌱