เทียวทางให้สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาย่ำ ตายขอให้ตายหน้าพุ้น เขาสิเอิ้นว่าหาญ

ผญาธรรมบทนี้ คือคำประกาศของคนจริง — จริงกับชีวิต และจริงกับธรรม

เทียวทางให้สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาย่ำ
ตายขอให้ตายหน้าพุ้น เขาสิเอิ้นว่าหาญ
(เดินทางให้สุดจุดหมาย อย่าถอยให้คนนินทา
ตายดาบหน้า เขาจึงเรียกว่ากล้าหาญ)

ผญานี้
ไม่ได้สอนให้ดื้อ
ไม่ได้สอนให้เอาหน้า
แต่สอนให้ จริง

เพราะของจริง
รู้ได้ด้วยคนจริงเท่านั้น

ทำอะไร
ต้องทำให้สุดใจ
สุดแรง
สุดความเพียร
ไม่ทำเล่น
ไม่ทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ไม่เผื่อทางถอยไว้ให้กิเลส

ในทางธรรม
ยิ่งไม่มีคำว่า ลองดู
มีแต่คำว่า เอาให้ถึง

ถ้าปฏิบัติ
ต้องปฏิบัติเพื่อรู้จริง
เพื่อพ้นทุกข์จริง
ไม่ใช่เพื่อภาพลักษณ์
ไม่ใช่เพื่อคำชม
ไม่ใช่เพื่อหลบทุกข์ชั่วคราว

ผญาบทนี้
พูดกับผู้ที่เลือกทางสมณะโดยตรง

เมื่อก้าวออกจากเรือน
ออกจากโลก
ออกจากความสะดวกสบาย
เห็นโทษภัยของการครองเรือนแล้ว
ก็อย่าม้วนกลับ
อย่าถอย
อย่าเหลียวหลัง
ให้คนเย้ยหยันศรัทธาของตนเอง

แม้ถึงตาย
ก็ขอให้ตายในร่มกาสาวพัสตร์
ตายในคราบ นักรบผ้าเหลือง

นักรบ
ไม่ใช่นักทำร้าย
แต่คือผู้ ต่อสู้

ต่อสู้กับกิเลส
ต่อสู้กับตัณหา
ต่อสู้กับความท้อ
ความลังเล
ความอยากถอย

นักรบของใคร
ไม่ใช่ของโลก
แต่คือ นักรบของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผญาธรรมบทนี้
ไม่ได้ปลุกให้ฮึกเหิมทางอารมณ์
แต่ปลุก สัจจะในใจ

เมื่อเลือกทางแล้ว
จงเดินให้สุดเส้น
ไม่ใช่เพื่อให้คนยกย่อง
แต่เพื่อไม่ทรยศต่อศรัทธาของตนเอง

ถ้าจะตาย
ขอให้ตายต่อหน้า
ไม่ใช่ตายด้วยการหนี
ไม่ใช่ตายด้วยการผัดผ่อน
แต่ตายด้วยการ ให้สุด

เพราะชีวิตหนึ่ง
ไม่ได้มีค่า
ที่ยืนนาน
แต่อยู่ที่
ยืนตรง จนวาระสุดท้าย

ด้วยความรู้สึกตัว 🌱