เมื่อถามว่าอะไรคือหลักหรือหัวใจของพุทธศาสนา ที่จะต้องศึกษา ก็จะได้รับคำตอบแตกต่างกันมากมาย ล้วนแต่ยืนยันว่าของฉันถูกกว่าคนอื่น เป็นอาการตาบอดคลำช้าง แม้กระทั่งทุกวันนี้พุทธบริษัทก็ยังจับหลักไม่ได้ว่าหลักของพุทธศาสนาที่แท้ และมีระบบเพียงสั้น ๆ มันว่าอย่างไร ที่เราเห็นโดยมากก็ได้แก่ หมวดอริยสัจ หมวดมรรคมีองค์แปด หมวดไตรสิกขา หรือหลักสามประการในโอวาทปาฏิโมกข์ ก็ถูกมองกันไปคนละแง่มุม เอามาจับกันไม่สนิท ไม่ลงรอย จนเหลือเพียง หมดเดียว ข้อเดียว หรือ คำเดียว หลักที่จะใช้ได้กว้างขวางสุดแก่มนุษย์ทุกคนในโลก เพื่อปฏิบัติไปตามทางของเขาเอง หรือจะอาศัยร่มเงาของคำว่าพุทธศาสนาก็ตาม จะต้องให้ผลอย่างเดียวกัน เพราะธรรมะเป็นของกลาง สามารถใช้ปฏิบัติได้ทันที โดยไม่ต้องศึกษาให้ยุ่งยาก แม้แต่คนที่มีการศึกษาน้อย หรือใกล้ตายก็เข้าใจได้ทันท่วงที เราไม่ต้องศึกษาอะไรเลยนอกจากเรื่อง ตัวกู และ ของกู ไม่ต้องคำนึงถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ หรือข้อธรรมะชื่อนั้นชื่อนี้ หมวดนั้นหมวดนี้ รวมถึงประวัติความเป็นมาของพระพุทธศาสนาใด ๆ ด้วย ตัวกู-ของกู เป็นสิ่งที่เราจะต้องศึกษาและจัดการกับมันให้ถูกต้อง ให้เฉียบขาดที่สุด ความทุกข์ทั้งปวงจึงจะดับไปได้ และได้รับผลทั้งหมดทั้งสิ้นของพุทธศาสนา ที่มา : หลักสำคัญของพุทธศาสนา คือ "ตัวกู-ของกู"
